octobre 23, 2017

بی‌تاب

http://www.yadollahroyai.com/

از ترس بودم
از شرم بودم
از سایه‌ی کنارِ تو بودم


دستِ من از سکوتِ پهلوهایت بود
و آن مایعِ طپنده‌ی محبوس
از پله‌های مردانه بالا می‌رفت


وقتی که درفضای عظیمِ ترس
در لثه‌ی کبود تو دندان‌های دیوانه‌ام را
                                     کشف کردم
چون برج کاه سوختم
و لثه‌ی تو احتضاری حیوانی داشت


ماهِ برهنه‌ حاشیه‌ی شن گریست
و مایعِ حیات مرا برد


از ترس بودم
از شرم بودم
از فرصتِ تمام شدن
از حیف، از نفس بودم


وقتی که پَر
در نافِ نور گذر می‌کرد
گفتی تمام منظره‌‌هایت را
                      پرت کن !                     

اما من،
باغی در آستان زمستان بودم.

يداله رويائی @ royai AT orange DOT fr octobre 23, 2017 1:24 AM || Balatarin