octobre 3, 2017

بیرون ِ شعر



آرش عزیز                                                                      
 ما باید واقعیت‌های این جهان، وفنومن‌های هستی را، نه آنچنانکه هستند و می‌نمایند، بل آنچنانکه نیستند، و باید باشند، و یا ما می‌خواهیم که باشند، بشناسیم. و نمای پنهانشان را به آنها بدهیم. و این عشق وهیجان را یک شعر به ما می‌دهد ، یک سروده، یک قطعه، که تظاهری از زبان ماست.
زبان ما در درون ِقطعه به همه چیز ِ بیرون جذبه می‌دهد، و همه چیز را از جذبه می‌اندازد. و بدینگونه است که ما دروقت سرودن، و درجریانِ تکوینِ یک شعر، درونمان را به بیرونمان می‌دهیم. در چنین آناتی همه چیز، خارج از ما می‌گذرد وما چیزی جز خارج خود نیستیم . در چنین آناتی ارجاع خارجی به تعبیری از “اُتورِفِرانس”ِ یاکوبسون حرف پرتی ست
.
                                       تا وقت دیگر قربانت
يداله رويائی @ royai AT orange DOT fr octobre 3, 2017 1:53 AM || Balatarin