septembre 16, 2017

پایان

                                                

شاید این لحظه، لحظه آخر
شاید این پله، آخرین پله‌ست
شاید این تن، که با من است اکنون
سایه‌ای باشد از تنی دیگر،
میوه‌ای ز آفریدنی دیگر،
                                     میوه‌ای تلخ، شاخه‌ای بی بَر ؟                
.
خواستم پر دهم رکاب ِ گریز
پشت سازم به پله‌ی پایان
تن من لیک، باز با من بود
لحظه‌ی آخرم گرفت عنان
                                     که : کجا ؟ بسته است راه سفر !
.
حیرتم پر گشود و نقش هراس
بر لب آشفت طرح یک لبخند
کرکسان گرسنه ـ چشمانم ـ
طعمه از نام رفته‌ام جستند.
.
نام من سایه‌ی درختی شد
در کویر گذشته‌های سراب
چهره‌ام ـ با اشاره‌ی شبگیج ـ
روی لب بست خنده‌های خراب
.
ایستادم، تنم که با من بود،
زیر پرهای واژه رؤیا شد
در رگم آشیانه زد تردید
پرسشی زآن میانه نجوا شد :
                                           شاید این لحظه، لحظه‌ی آخر ؟...

.
۱۳۳۹  ـ زمستان

 www.yadollahroyai.com

يداله رويائی @ royai AT orange DOT fr septembre 16, 2017 2:04 AM || Balatarin