mars 18, 2013

پرت و پلاها




%D8%AA%D8%AC%D8%B1%D8%A8%D9%87.jpg

             
س - استاد نظرتون در بارۀ شعر رویائی چیه؟
ج - اُه...حرفشو نزن، حوصله ندارم (در طرفه العینی سایه ملول شد)
س - چرا ؟
ج - پرت و پلاست
( با دست و چشم و صورت و صدا شعر رویائی را پس می زند)
س -  با خودش هم آشنا بودید ؟
ج -  بله زیاد
 س -چرا اینطور ترش کردید ؟ 

- نمیدونم، سختمه بگم، ولی به نظرم صداقت درش نیست.
       ............................................................................
        ...........................................................................
س -  استاد نگفتین چرا شعر رویائی رو  دوست ندارین ؟
ج -  ( با کلافگی مطلق) چه می دونم.... چرا نداره (از روی ناچاری می خندد)
س - یعنی هیچ شعر خوبی نداره ؟
ج -  به حضرت عباس نه !
(سایه وقتی مستأصل می شود به حضرت عباس(ع) قسم می خورد)

                 نقل از کتاب "پیر پرنیان اندیش" ، خاطرات هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه

Cmin Zar

 منم خوندم و کلی متاسف شدم... هم از این بد و بیراه ها که اولی نقل قول از ه.الف سایه است.... و هم شرایط بد سیاسی و تحکیم سانسور که با یک چنین نوشته هایی دلشاد میشن و خوشحال که رویایی عزیز ما رو محکوم کنن. متاسفم 
 
 Amir Gharbifard 
فقط می شود گفت: حیف که معصومیت کاغذ اینطور آلوده شد، اون هم در دو جلد قطور
                         سگی پای صحرا نشینی گزید            به خشمی که زهرش ز دندان چکید 
شب از درد بیچاره خوابش نبرد           به خیل اندرش دختری بود خرد                             
پدر را جفا کرد و تندی نمود             که آخر تو را نیز دندان نبود؟                              
پس از گریه مرد پراگنده رو ز         بخندید کای مامکِ دلفروز                                  
مرا گر چه هم سلطنت بود و بیش         
 دریغ آمدم کام و دندان خویش                                 
محال است اگر تیغ بر سر خورم              که دندان به پای سگ اندر برم                               
توان کرد با ناکسان بدرگی          ولیکن نیاید ز مردم سگی     (سعدی ـ بوستان)          

     

mars 12, 2013

شدن ِ مادر


شدنِ مادر from yadollah ROYAI on Vimeo. 

هزار صفحه سینه داشت
هزار صفحه سینه را
به سایه داد
و سایه ای که می کشیدش
در دست
هزار آئینه داشت.
هزار صفحه سینه در هزار آئینه
تنی تناهی شد.
تنانِ نامتناهی شد.

mars 4, 2013

من از تورق هفتاد سنگ قبر می آیم

                                                    

                                                   
تابوتی که نام مهدی اسلامپور برخود داشت، و روز بیستم بهمن درگورستان ِ"پِِرلاشِز" بدرقه  می شد، خاکستر ِ پرویز را با خود می‌برد. مشتی خاکستر
 نام او در تهران پرویز و در پاریس مهدی بود. و در کوره‌ی آدم سوزی ِگورستان، آنچه در آتش بود کالبدِ مهدی بود، و درکالبدِ مهدی آدم ِ پرویز می سوخت 
من زیر ضربتِ مرگ بودم. تنها می توانستم خاکسترِ مهدی را در تورّق ِ هفتاد 
سنگ قبر بدرقه کنم :

 هنوز نمی دانم از کجا 
 می آیم.

 پرنده‌ای سر دربال، نشسته بر صفحه‌ی ساعت، بر بالای سنگ بتراشند. و در پائین، طرحی برای منظری از آنکه منتظر خویش است. با صدای مهدی که در خطابِ به خود گفت 
 ای غین، ای سین، ای همیشه همین ! 
آثار تزئینی : شن 
 قطب نما، غیبت، و سکوت

 کتاب را بستم، گفتم ای غین، این سین، ای همیشه همین، وتکه ابر ِ سریع وسپیدی درآسمان گذشت. از شانه‌ی من پریده بود، از شانه‌ی من تا لانه‌ی او: لغت . 
از لغت هم گذشت. در گذشت
.
به دوستی ِ پرنده‌ها می مانست. پرید، و عمرش را در سرزمینی بی‌عمر جا گذاشت. که در قبیلۀ لغت آنچه بر کلمه می‌گذرد بر همه می‌گذرد : 
                                      شاعری اینجا می‌میرد، ما آنجا تنها می مانیم.