décembre 17, 2012

تواناتر ازایمان، شعر

آرش عزیز ،

شعر مُسری شده است، و گریزناپذیر. مردم از هر چه رو برمی‌‌گیرند روئی به شعر دارند. وایمان شان را به این تواناترازایمان می‌‌دهند.   ما با دلیل و برهان نمی‌‌توانیم با زندگی‌ طرف بشویم. خیالِ ما و خوابِ ماست  که با واقعیتِ روبرو، روبرو می‌شود. که آن را درخود حذف ویا از خود غنی می‌کند،              

 شعرحجم هم در دوره‌ای که شکل می‌‌گرفت چندی را از دور خارج کرد و چندانی را داخل. برای شعر دریچه‌ای شد تا پَربگیرد : رهایی ازتعهد و، ازحزب و، از مَرام . و شعرمعاصرما، که خود را آن روز‌ها "زبان ِزندگی‌" می‌‌خواست، از آن پس یکسره به "زندگی‌ ِزبان" پناه برد.

آن روز‌ها نادرپور در مجلۀ "سخن"، از "شعر و زندگی‌" می‌‌نوشت و شاملو از "شعری که زندگی‌ است".  آنها زندگی‌ و شعر را به جای آنکه یکی‌ کنند دو تا می‌ کردند، چون دوتا می‌‌دیدند. و چون دو تا می‌‌دیدند نمی‌‌توانستند واقعیتِ روبرو را، به نفع شعر حذف کنند. حالیکه استعاره حذف بود، استعاره حرکت بود. نه شباهت نه روایت، و نه البته سیاست.        سیاست؟اوه!                                                                                                                                                                                                                                               دوست تو کسرائی حزبی شد، مثل سایه، هردو مردان موفقی‌ شدند، که شاعری اگر‌‌نمی‌کردند موفق‌تربودند. والبته‌ توده‌ای تر!  

 دیگر نمی‌‌شود نظامی پیدا کرد. کحا رفته؟

                                                                                .                                                                                                                                                                             تا وقت دیگر  قربانت                              

يداله رويائی @ royai AT orange DOT fr décembre 17, 2012 1:29 AM || Balatarin
Comments

Grazi for minakg it nice and EZ.

Posted by: Pepe at février 3, 2013 2:01 PM

http://rasaaneh.com/2012/12/%D8%AA%DA%A9%D9%86%DB%8C%DA%A9-%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%DA%A9%D8%B1%D8%AF-%DA%A9%D9%84%D9%85%D9%87/#more-15567

سلام به دوست
می دانم که رسانه را حبیب شوکتی ارسال می کند .
عزیز می مانی
می بوسمت - خورشیدی

Posted by: منصور خورشیدی at janvier 5, 2013 3:59 PM

آقای استاد گمان نمی کردم که اینقدر از یک کامنت محترمانه به خشم بیائید و خذف کنید. گویا شمافقط مجیز ها را می پذیرید. بنده چند هفته پیش در همین پیام سوالی از شما کردم. که سه هفته خبری از شما نشد. و حالا که دوباره ظاهر شده اید. کامنت مرا خذف کردیده اید . حتمن هم داد بر می آورید که علیه سانسور عمری را مبارزه کرده اید. آیا سانسور کردن همان کاری نسیت که در ایران و همان تک اندیشان می کنند. شما بجای پاسح خردمندانه تان به مسئله صورت مسئله را پاک کردید. برای اینکه نگوئید که ندیده اید من باز همان سوال را نه به آن وسعت بلکه ساده تر می آورم. امید که تحمل شنیدن صدای دیگر را داشته باشید. ..............................
بادرود به سخنور گرامی یداله رویائی !
چند پرسش ِ ضروری برایم مطرح شد در باره ی مطلبی که گفته اید (شعر مُسری شده است، و گریزناپذیر. مردم از هر چه که رو برمی‌‌گیرند روئی به شعر دارند. /رویائی) .
در عصری که جهان اندیشه بسوی عبور از مرزهای قطعی شعر و داستان ودیگر گونه های نوشتاری و " سخنی " پیش میرود تا همه ی ژانرها را در رنگین کمانی از "جهان متن "، که در آن همه ي ژانرها با حفظ استقلال و ظرفیت های ویژه شان در یک هم نشینی ی مسالمت آمیز ، شهروندان شهری که ویتگتنشتاین در جغرافیای اندیشه وفلسفه ی زبان ترسیم کرده بود بشوند. آیا باز هم شکاف افکندن ، سلطه وبرتری بخشیدن و پر رنگتر کردنِ دوباره ی این حدو مرزها لازم است؟
آیا هنوز هم به آراء فیلسوفان و نویسندگان ِ بعد از مُدرن که با در آمیختن صورت ها و اختلاطِ قلمرو های مختلف ، همۀ مرز های قابل تصور در سخن را می شکنند
و مرکز زدایی از خود و جهان را مطرح میکنند . وهمچنین ما بعد ِ ساختار گرایان که تمایز ِمیان ِ نظامهای سنتی ِ نوشتار، از قبیل نقد وادبیات وفلسفه و سیاست را
نفی می کنند و به وجود نوعی متن ِ کلی اعتقاد دارند ، بی اعتقادید؟ و هنوز هم چونان قرن ِ گذشته وسال های پیش ، همچنان بر مضامین ِ ِ متروک شده ی جزوه ای از " ادموند هوسرل " به نام پدیدار شناسی "فنومنولوژی " با قطعیت پافشاری می کنید ؟ وتولیدات زبانی وتئوری های فلسفی ی اندیشگران وُ سخنورانی را که در همسایگی وعصر شما می زیسته اند نادیده می گیرید ؟ امیدوارم که ایندفع بجای خذف کردن کامنت من پاسخی دریافت کنیم
- آقای هژبر عزیز، من کامنتی از شما در این وبلاگ ندیده ام وموجبی هم برای حذف سوال‌های اندیشمندانۀ شما نمی‌بینم. متاسفانه برای پاسخ به آنها چندان فیلسوف نیستم

Posted by: هزبرمیرتیموری at janvier 2, 2013 11:09 AM

مشکل وضعیت هنر و هنرمندان ایران شناسایی شد
همگی در سواد و اخلاق غوطه وریم
مشکل فقط اینجاست که هنگام ورود بلد نیستیم سلام کنیم
بعد از دستشویی بلد نیستیم دستهایمان را بشوییم
هنوز در دیکته ی شب مشکل های اساسی داریم
مشکل هنر مندان آروغ زدن جلوی جمع ,رعایت نکردن صف و دختر بازی با متد غار نشینان است
هفت شعر ,وضعیت کارگاه های ادبی ,شعر حجم,ارنستو چگوارا, و اشاراتی به اشخاص مختلف همگی در هم چهار کیلو صد تومان

Posted by: رضا پیر خیاتی at décembre 25, 2012 12:56 PM

سلام آقای رویائی عزیز

من نرگس عظیمی‌ هستم.شما را در برلین ملاقات کردم..بر حسب قراری که گذشتیم چند عکس از آن شب و چندین شعر از خودم برایتانبه این آدرس ای‌میل royai@orange.fr فرستادم.اما هیچ جوابی‌ تا الان از شما به دستم نرسیده.منتظر خبری از شما خواهم بود.

با مهر

Posted by: Narguess Azimi at décembre 17, 2012 8:38 PM

نظامی قرن‌ها پیش‌تر گفته بود:

معرفت از آدمیان برده اند

و آدمیان را ز میان برده‌اند

Posted by: ala at décembre 17, 2012 7:57 PM
Post a comment









Remember personal info?