décembre 30, 2012

مستأصل

                                    
س - استاد نظرتون در بارۀ شعر رویائی چیه؟
ج - اُه...حرفشو نزن، حوصله ندارم (در طرفه العینی سایه ملول شد)
س - چرا ؟
ج - پرت و پلاست
( با دست و چشم و صورت و صدا شعر رویائی را پس می زند)
س -  با خودش هم آشنا بودید ؟
ج -  بله زیاد
س - چرا اینطور ترش کردید ؟
ج - نمیدونم، سختمه بگم، ولی به نظرم صداقت درش نیست.
       ............................................................................
        ...........................................................................
س -  استاد نگفتین چرا شعر رویائی رو  دوست ندارین ؟
ج -  ( با کلافگی مطلق) چه می دونم.... چرا نداره (از روی ناچاری می خندد)
س - یعنی هیچ شعر خوبی نداره ؟
ج -  به حضرت عباس نه !
(سایه وقتی مستأصل می شود به حضرت عباس(ع) قسم می خورد)

 نقل از کتاب "پیر پرنیان اندیش" ، خاطرات هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه)

 

décembre 17, 2012

تواناتر ازایمان، شعر

آرش عزیز ،

شعر مُسری شده است، و گریزناپذیر. مردم از هر چه رو برمی‌‌گیرند روئی به شعر دارند. وایمان شان را به این تواناترازایمان می‌‌دهند.   ما با دلیل و برهان نمی‌‌توانیم با زندگی‌ طرف بشویم. خیالِ ما و خوابِ ماست  که با واقعیتِ روبرو، روبرو می‌شود. که آن را درخود حذف ویا از خود غنی می‌کند،              

 شعرحجم هم در دوره‌ای که شکل می‌‌گرفت چندی را از دور خارج کرد و چندانی را داخل. برای شعر دریچه‌ای شد تا پَربگیرد : رهایی ازتعهد و، ازحزب و، از مَرام . و شعرمعاصرما، که خود را آن روز‌ها "زبان ِزندگی‌" می‌‌خواست، از آن پس یکسره به "زندگی‌ ِزبان" پناه برد.

آن روز‌ها نادرپور در مجلۀ "سخن"، از "شعر و زندگی‌" می‌‌نوشت و شاملو از "شعری که زندگی‌ است".  آنها زندگی‌ و شعر را به جای آنکه یکی‌ کنند دو تا می‌ کردند، چون دوتا می‌‌دیدند. و چون دو تا می‌‌دیدند نمی‌‌توانستند واقعیتِ روبرو را، به نفع شعر حذف کنند. حالیکه استعاره حذف بود، استعاره حرکت بود. نه شباهت نه روایت، و نه البته سیاست.        سیاست؟اوه!                                                                                                                                                                                                                                               دوست تو کسرائی حزبی شد، مثل سایه، هردو مردان موفقی‌ شدند، که شاعری اگر‌‌نمی‌کردند موفق‌تربودند. والبته‌ توده‌ای تر!  

 دیگر نمی‌‌شود نظامی پیدا کرد. کحا رفته؟

                                                                                .                                                                                                                                                                             تا وقت دیگر  قربانت                              

décembre 4, 2012

فساد اداری، یا فساد نشر؟



halakat2.jpg
ولاکن ناشرِچاپ دوم ترجیح داده است که بجای "چاپ دوم" بنویسد: چاپ اول، آنهم با حذفِ نام زنده یاد رضا همراز، ونیز نام آرش جودکی ازپشت جلد. چرا؟ راستی چرا؟ چه نفعی داشته است؟ نفع یا بی مسؤولیتی، این سرپوشی در اختفاء تاریخ ِاتشار، خوانندۀ جوان امروز را به بیراهه می برد (برده است) وحتی، در زمینۀ مستنداتِ تاریخی ِاین کتاب، بحث درگرفته است،همراه باجدال های قلمی گاهی . گاهی اندیشیده‌ام که وزارت ارشاد بهتر نیست بجای سانسورِ بی‌امان مؤلف‌ها، کمی‌ هم زیرکی های کاسبکارانۀ ناشررا "سانسور" فرماید؟ وکتابخانۀ ملی‌جمهوری‌ اسلامی‌هم برای یک کتاب دوبار"چاپِ اول" نپذیرد یکی بشماره ثبت 599 درسال 57 و یکی با شمارۀ 2273281 درسال 91 . فساد اداری، یا فساد نشر؟