mai 28, 2012

من ِ مقصود

                                         روزگاری‌ شد ودل چهرۀ مقصود ندید

                                                                    ساقیا آن قدح  آینه کردار بیار

                                                                                                              حافظ

 

 کی چهره می‌کنم،  ای چاه !

دائم، کی می‌شوم ؟

مثل این میل

که اصل باشد

یا وصف

 

در تهِ تاریکِ تو سقوط ِ مسافت

شیبِ سیاه، ای چاه !

کی خواهمت دید، ای کی !

ای طی !

طیّ ِ بیراهه در سرایتِ اسرار،

 آئینه ها ئی بر خاکِ راه  

 

 تا ابر

تقلیدِ خاک می‌کند

سیمای تو ضدّ تو 

از سمتِ ذهن می آید

و ضدَِ تو در آینه سیمای تو ِ

 

ستاره در بغل ِ برگ

جوانه هم سخن ِ ماه

من در تو اصل

من در تو میل

کی چهره می‌کنم، ای چاه !

                                          یداله رویائی

mai 7, 2012

هفده اردیبهشت : ریشه ای در نا کجا !

 

- هفده اردیبهشت، ریشه ­اش کجاست؟

- هفده اردیبهشت ریشه ندارد.

بعدِ هشتاد سال رشد، تازه می­بینم که ریشه ­ای ندارم. ریشۀ من امروز، به سایه­ ای در فردای من می­مانَد. در فردای من پس، سایه­ای هست که باید بتوانم بگیرم، و بدانم که بگیرم. آن ریشه ای که مرا بگیرد، که در او بگیرم. این ریشه آیا این جاست، در زبان من اینجا؟  یا در زبان مادری­ام آنجا؟ آن ریشه­ای که امروز، به سایه­ای در فردای من می­مانَد، سایه­ای است در فردای من؟ و یا که ریشه­ای است که سایه­اش را در فردای من جا گذاشته است؟ این سایه سایۀ فردای من است. و یا که سایه­ای است در فردای من؟

سایه ای از دیروز که در جایی جا مانده است.

ریشۀ دیروز ِ من ریشه ماند، در من و بر من.

من امروز ریشه­ای روی ریشه­ام.

                                                      به همۀ یاران و عزیزان و محبوبانی که

                                                                         پیامهای مهربانشان مرا با تولدم آشتی میداد"

 ریشه روی ریشه   ریشه ریش ریش

ریشه شکل ِریشه   ریشه ریز و ریشه ریخت     

ریشه  ریزوریخت

ریشه "شکل" ِ شعر  شکل ِ ریشه شعر

ریشه شاخه نیست

ریشه برگ نیست

ریشه راه  ریشه ربط

ریشه رها  ریشه رشد

ریشه پخش  ریشه پَرت 

ریشه راهِ پَرت   ریشه پَرتِ راه     

هرچه ریشه

ریشه هرچه هست

هرچه هست ریشه است

ریشه­ای بر آب  ریشه­ای در آب

ریشه بار  ریشه بَر    

ریشه امیدِ ثمر،

و امید ثمر شاید آن سایه­ای است که در زبان دیگرم افتاده است. وشایدهم آن واژه­ای که  هنوز آنجا مرا می­خوانَد - سایه­ای از فردا - سایۀ فردا؟ و یا که واژۀ "فردا"،  فردای آن لغتِ تنها، پس­فردا، پسفردا.

                                                                      هفده اردیبهشت1391