décembre 31, 2011

نویسش (١٤

آرش عزیز ،

خوابم نمی برد. در قصه ای از فیتزجرالد به تفاّل می خواندم :

" آنها ادعا می کنند که تو به یکی از دخترها توهین کرده ای . - چه حرف ها! من فقط گفتم دوست دارم یک گاز از گردنش بگیرم. همین! برای همۀ شما خانم ها  آرزو می‌کنم گردنی داشته باشید که من دوست داشته باشم بی درنگ گازی بگیرم. این، که توهین نیست، اینکه من حریص گردن خانمها باشم..." 

  خنده ام گرفت. اسنیل ِنویسنده بیشترازطنز ِنویسنده  طنزدرخود داشت. پشت این حرفِ ساده  حرفِ سادۀ دیگر پنهان بود.

 ما باید رمان را از " فصیح" و از" فاخر" نجات بدهیم  تا بتوانیم پشتِ حرفی ساده حرفِ سادۀ دیگر پنهان کنیم  . نه آنکه  در نثر خود  هنوز  اصطلاحاتی مثل : "هم ازاین دست"، " هم از آنرو"، کدامین، چنانچون ، و.. را عاریه  کنیم .

نثر قصه را همین "فصیح و فاخر" ها  فاسد می کنند. که انگار قهرمان قصه عصای قصه نویس را قورت داده است.

و افسوس !  که گاه  نزد مشاهیرهم.

                                  

                                              تا وقت دیگر   قربانت

décembre 18, 2011

دریایی 31

                                                             


من از جزیره های نجات

من از دماغه های امید

از آب های متروک

در خلوت بنادر ویران

                                 خواهم گذشت        

 

خواهم گذشت

از آب های کشکول،

از آب های کالا...

همراه قصه های درویش،

همراهم پندهای بازرگان

                                     خواهم گذشت.

 

با کاروان امتعۀ هند

با بارهای صمغ

                    طلا

                         عاج       

                             نی شکر  

با بارهای مرجان  

                   مروارید                          

با بارهای ادویه وعطر

از آب های جاوه،

از آب های مسقط وعمان

                                      خواهم گذشت.

 

ازآب های مشتاق

مشتاق ماجرا

مشتاق قتل در کشتی رهزنان

                                        خواهم گذشت.

از جمع آب ها

                      - جمعیت فراری - تصویری از فرار -          

ازگام های رقص

پیوسته در ترنّم تکرارـ

 

از قلعه های مرتفع آب،

و برج های رهگذر باد

از چهرۀ مصوّر فریاد

ـ یال بلند طوفان ـ     

                            خواهم گذشت.

 

دریای بی تباهی!

ای بستر بلندِ عروسان ِآب!

و عاشقان هجرت

                     برجاده ای فروتن و وحشی !

چون بادبان‌های سفید وشاد،

از تو،

ای معبر مهاجرتِ شاهان!

خواهم گذشت.

 

ار آب های عنبر،

گهواره های پر،

چون ماهیان تنبل

- پیوسته در معاشرتِ آب ها -

                                   ای آبِ ماهیانه!

از تو،

دریای بی ستون و

                       دروازه !         

معماری ِ پریشان !

                                       خواهم گذشت.