décembre 23, 2010

در جامعۀ سنگ ها *

                                                                                               

                                               " بس نام ها  در نام ها گم اند "    

                                                                           دفتر شعر " میم "

                                                                                             افشين دشتي

                                                                  

فکر کردم  برای هر سنگ نامی بگذارم. چرا که فکر می­کردم مرگ، نوعی بودن است. و برای آنکه باشیم، باید نامی داشته باشیم. و نام، نوعی نما ست .

نام نوعی نما ست و هرکس نام خویش را  با خود می بَرَد. مثل گیاه که رشدش را، و مثل عمارت که نَما یَش را. آنکه نامی ندارد حامل چیزی هم نیست، محمول چیزی­ست که نام نیست. ولی نام، محل ِنمای خودش هست. و نما، معنای تحمل است، چه درگیاه و، چه در عمارت.

و چه درمرگ، که نیامی است برای نامی - اگر باشد -  که اگر باشیم درغلافِ نامی هستیم. و نام، تولدِ حرف است، شروع است.

هر آخری شروعی دارد، همۀ آخرها اگر شروع نشوند تمام می­شوند. و آخرها شروعشان را همیشه جا می­گذارند درنمایشِ نامشان. که هر نامی حرفی دارد.

ومن از حرف به هرنام وام دادم. وامی داده­ام. تا مرگِ نام میلادی باشد برای حرف، برای گفت، و نوشت. که این هرسه، اینجا، در جامعۀ سنگ­ها، درضلعی از کلام می­نشینند که در جهانِ ماوراء، واقعیتِ ماورائی پیدا کنند . چراکه این نام ها در زندگی­شان‌هم حرف­هائی داشتند که از واقعیت می­گریخت.

                                                            *  نقل از پشت جلد کتاب ِ"هفتاد سنگ قبر"