septembre 26, 2007

واریاسیون ظهر بر دار (۱۳)

شهرام  بشرا 


واریاسیونی بر   ظهر ِدار

 پاره ی نام
دار بر «لا»ی پیانو
                        تمام- پاره است
«واو» ِ انگشتانی
«لا»ی کلیدی
                        چنبره
                                  قد- کشیده به افلیج
 سرو سا
ماری  پشت پدال
خواب – لانه ای
قانقاریا
تا کمر
از مرز ِ به پرواز
درتقاطع فضایی با سنگ
خالی تر است
               سنگدانِ پرنده از
               چشمانِ مار

فضایینه تر از سکوت
                        حجم ِنوازنده
      سیاهپوش ِ پله های پیانو
نیمی از نیم – نگاهی
                   به پژواک
                  بر نمی گردد
 برنگشت ِ پژواک
نیم - ختم ِ کلام
نیم- پژواکِ سکوت

بطنی که
از متون ِ سفید
           در سفید نمی زند
سفید ِ در سفید
جُم نمی خورد
 از دل سفید
زیرا که «جُم»
خود جمله ای سفید است
                                                 وقتی « نمی خورد »
کوری   
        از آبراهه ی سیاه - نوک
                                       خشک - نوک 
                                        تا سفید از سفید
                                        جم نخورد
                                      که نمی خورد
                                      تا بطن نزند
                                      قانقاریا
                                      تا تقاطع سمت سقوط را
                                      آزاد کند
برگرده های بادی بی سمت
 که دل به ثقل وزن نبندد
که نمی بندد دل
به آسانی از ثقل بالا می دود
با لا به آسانی
ثقل بالا
دل پایین
سمت از سکوت
                      سکوت می گیرد
                      به سمتِ سمت
                      سپر سیاه سقوط
                      به سمت ِ سمت
                      سمت می گیرد
                      و سکوت از شکل می افتد
                       سمت ِ سپر
                      کمانه ی سمت
                      به هیچ سو
                      سوئی ندارد نام
                     گاهی که «لا» نمی دهد این دار.

                                               (نقل از مجلۀ نوشتا شماره ۴)

septembre 17, 2007

بهشتِ کامیکاز

عباس عزیز،
فکر می‌کردم که اگر کامیکازهايی که برای بیگناهان ِ کوچه و بازار جهنم می آفرینند، یکسره به بهشت می روند، پس قربانیانشان معصومشان به کدام بهشت می روند؟ یعنی دو تا بهشت داریم ؟ یا هردو به یک بهشت می روند ؟
سکوت ِ روشنفکران دنيا در برابر مکتبِ کاميکاز ساري، و دروغ ِ "بهشتِ موعود" ، از شرم آورترین سکوت های تاریخ بشری است . بویژه روشنفکران فرانسه که همیشه برای هر چیز کوچکی دهان ها ئی بزرگ دارند
نویسندگان، فيلسوفان و متفکران باید زبان بازکنند وبنویسند، و آنقدر بنویسند تا به کامیکاز، به مردمی که کامیکاز تربیت می کنند ، و به مادرانی که کامیکاز نذر می کنند ثابت کنند که بهشتی در کار نیست . بهشت آنها در همین دنیا ست.

چه سکوتی!
فکر می کنی آنها هم مرعوب شده اند؟

تا وقت دیگر  قربانت

septembre 8, 2007

واریاسیون ظهر بر دار (۱۲)*

دو  واریاسیون از:
رستم  اله مرادی

بر عرشه های نشستن با ماه و سوز ِآبی بر پوست

 
(۱)
بازمانده ی چهره ای از سیب و
                                      میخک
 فرط ِ نمک در نگاه

                             ظهر!
سپید رز ها را قدم که می زدم
   برگی نمی گشود

                             به رایحه
آسودگی ی شمشادها را
پرده می انداخت روشنایی
و آبی بر پوست من می سوخت
سپیدی ها  خاطره ی شبنم را
                             تاول می زدند
در صدفی گشوده  در اعماق
 هم
ظهر بود وُ  هم
 پویه بر رنگ های نا پیدا.


(٢)
نمی گذشت ظهر
وَ از رنگ نمی افتاد

صحبت ِ سبز ِعقیقی
به انگشتی در ماچین
که بر عرشه های نشستن
                             ـ باماه

چون نصیبی شگفت
از سفر مرده های لجّه های دور
بر تو تابید وَ
نمی گذشت ظهر
یادگار من
گل دادن ستاره ی دوشینه
از دریغی فراموش
که کلماتم جوانه می زنند.


-آبان ۸۵
مسجد سلیمان

 *  برای سابقه نگاه کنید به پست های : ۲۷ اکتبر ۲۰۰۴، ۳۱ ژانویه ۲۰۰۵، ۱۵ مه ۲۰۰۵ و یا ۲ ژوئن ۲۰۰۵ و بعدِ آن، در همین بلاگ.